» » Pro Halyčynu – 2 (čarivnu krajinu, jakoji nemaje)

Про мене

Публіцист і письменник, полеміст і фейлетоніст, дотепник і мізантроп.
А також – полонофіл, юдофіл, германофіл, панхорватист.
Галицький націоналіст
зі схильністю до українофобії.
Деталей вам краще не знати.

17:10, 26/10/17. Літературщина / GAL

Pro Halyčynu – 2 (čarivnu krajinu, jakoji nemaje)

Voseny pivdenno-zachidnyj viter prynosytj v cju krajinu šče teplyj podych pryhasloji mriji? – nače reklamnyj agent, ščo manytj na Jadran i u Seredzemnomorja.

Z moho balkonu vydno, jak na zvorotnij dorozi vin strušuje z derev vidžylyj lyst, nemov styraje noviši napysy na palimpsesti, z-pid jakych prostupajutj syljvetky strunkoji veži Kornjakta i pyšnotiloho kupolu na chrami Psiv Hospodnich.

Cej viter zdijmajetj sja raptovo i vščuchaje nespodivano. Koly vin nadchodytj, sotni suchych lystkiv zryvajutj sja z hilok derev, nače zgraji spolochanyh ptachiv. Koly vin zatychaje, vony opadajutj, mov žovtyj snih, lapatyj i hustyj.

Lypovi lystky nosjatj sja haotyčno, jak stado – to vnyz, to vbik, to vhoru, to znovu donyzu. Sered nych vyschli peljustky cvitu krutjatj sja, niby vidirvani vid litaka propelery.

Jasenovi ž spadajutj zazvyčaj okremo, poodynci, tremtjačy i pochytujučysj, jak pyjačky, vyštovchnuti z knajpy u procholodnyj poranok. A ti, ščo vidryvajutj sja cilymy galuzkamy, jdutj strimko donyzu, jak holuby za chlibnoju mylostyneju.

U ciomu vychori spravžnjoju sensacijeju vyhljadajutj dva klenovi lystky, ščo z jakojisj durnoji holovy zaletily sjudy až zi škiljnoho sadu i pryzemlyly sja na susidsjkomu balkoni. A tam na lavach dosušujutj sja volosjki horichy, a v košykach vže vostannje pyšajutj sja svojeju sokovytistju jabka, perš niž pokryjutj sja zymovymy zmorškamy.

Cilkovyto bezchmarne nebo nabralo tijeji mutnoji prozorosti, jaka vyklykaje tychu radistj v melancholijnych dušah. Sonjačne prominnja, kotromu ne pereškodžalo vže lystja na derevach, svitylo meni prosto v oblyččja, ale ne peklo, ne slipylo, ne mučylo – lyš nablyžalo mene do prosvitlinnja, do usvidomlennja radosti smutku i smutku radosti.

Kava, jaku ja vže bahato rokiv pju bez cukru, solodyla meni dušu. I mozok mij u povnjij zlahodi z sercem vidčuvav harmoniju, umyrotvorennja, ščo ne často trapljajetj sja. Ce tomu, ščo ja vse ž osinnja ljudyna. A šče – ljudyna pidvečirku, pivdennoho zachodu, rannjoji prystrasti i piznjoji ljubovi.

Vid cioho usvidomlennja osinnje povitrja spovnylo sja naškirnymy murachamy ujavnych pestoščiv i tiljky hodynnyk na ratušnij veži pohlybljuvav tuhu nahaduvannjam, ščo čas mynaje...

***

Nad chramom tyši zadzvonyly dzvony,
Na liturgiju znov zijšly sja movčuny,
Samitnyky...Vidlučeni vid tajinstva ljubovy.

Ubyvci mrij, gvaltivnyky nadiji,
Fantaziji prokljati lychodiji,
Bezsovisni ljubyteli ščedrot.

Vidmoljuvaty hrich, poklony byty,
Povčaty inšyh, jak ne tre ljubyty
І jak u movčanci zijty na ešafot.

Bjutj dzvony. Jiм pora vže jty.
Vidlunjujutj nimi slova proščannja.
Apokryfy… І parafrazy nimoty.

  • FaceBook коментарі