» » Pro Halyčynu – čarivnu krajinu, jakoji nemaje

Про мене

Публіцист і письменник, полеміст і фейлетоніст, дотепник і мізантроп.
А також – полонофіл, юдофіл, германофіл, панхорватист.
Галицький націоналіст
зі схильністю до українофобії.
Деталей вам краще не знати.

22:10, 12/10/17. Літературщина / GAL

Pro Halyčynu – čarivnu krajinu, jakoji nemaje

Dyskusija u Krakowi v ramkach festyvalju „Nasza Galicja”. Rozumni i považni ljudy – hovorymo tak, jak vypadaje rozumnym i považnym ljudjam, adže hovorymo pro krajinu, jakoji nemaje. Ale baču/vidčuvaju, ščo dumajemo tak, jak treba. Ne vsi. Potim na forumach ti inši napyšutj - nemaje nijakoji Halyčyny! Bula j mynula – nema.

Obid. Ukrajinsjkyj restoran na Kanoniczej. Peresmaženi pljacky z tertoji buljby, zamistj uzvaru – kvas. Tut dijsno „nemaje nijakoji Halyčyny”! Tra jty dali. Restoran „Stodoła” na Floriańskiej. Pljacky normaljni – po węgiersku – mjaki, z poljadvyceju, v hrybovomu sosi. „Dajte dvi podvijni Żubruwki”. Kelnerka nese čotyry kelišky z žovtavym zapašnym alkoholem. Vse virno – u galicyjskomu Krakowi horivku u fljaškach čy karafkach ne podajutj.

Jdemo dali. Na Szczepańskiej je „Pijalnia wódki i piwa”. Samoobsluga, deševo i serdyto. Pyjaky tež typowi – hovorjatj zi Skandynavamy po-polsku, a ščob krašče zrozumily hovorjatj ščoraz holosniše: „Viking – lubię, Moskal – nienawidzę, zabiję Moskal”. Nu czym ne Lviv?

Ale čas na desert. Jdim do Camelotu. Narešti Zaułek niewiernego Tomasza. Stolyk pry austrijackij hrubci. „Ni, žodnych espresso čy kapucino. Czorna kava, kelišok vyšnivky, syrnyk galicyjski”.
Na kineć rytualni vidvidyny galereji Mleczka na Św. Jana. Tam dlja zabezpečennja nastroju na cilyj večir mus znajty vzorom uljublenu karykaturu:
„Obywatelu, nie pieprz bez sensu!”.

Nastrij melancholijnyj – teplo (+ 20 C), sonečko ne peče, ale nižytj, jak stara kochanka svižo po rozluci. Požovkle lystja na ridkych derevach i zmarnila veselistj na zasmahlych lyćach. Tak, takoju je osiń u krajini, jakoji nemaje.

***

Pro neji vže skazano stil`ky harnych sliv, ščo najkraščym komplimentom bula b movčanka. Movčanka, kotra je oznakoju šljahetnoji strymanosti, a ne profansjkoho zaniminnja.
Vse inše - tak, ale ne slova.

Naj vuho rejestruje perelik nepočutych zvukiv. Dovho, terpljače naj nasluhovuje klekit buźka, civkanńa lastivky, ńavkanńa kani. Jih nema. Nema, bo ne povynno buty. Ce normaljno, ščo nemaje, bo nastav period movčannja.

U movčanci bez zajvyh shlypuvanj vkryvajetj sja peredsmertnoju pozolotoju zelenj, vdyhajučy nočamy prymerzle povitrja i vydyhajučy za dnja aromat proščannja. Naj nis rozkošujetj śa mlosnym zapahom svižoho tlinu i rozkladu ploti litńoji flory.

Naj oči skorodjatj skujovdženi ryskaljamy j motykamy polja u pošukah probytyh rycarśkyh šolomiv, zlamanyh mečiv, venecijśkyh monet čy gudzykiv z levykamy. Movčaznyh svidkiv mynuloji slavy i porazok iz zapahom palenoho suhogo buljbynnja.

I vse ce u movčanci. Vtim, movčanka, kažutj, i je zolotom.
Sim vidtinkiv maje zoloto mojeji batjkivščyny. Sim vidtinkiv movčanky.
Žovto-haŕačyj i teplo-žovtyj, nižno-rudyj i bronzovo-nižnyj, jaskravo-červonyj i temno-oranževyj, a šče terpko-bordovyj.
U movčanci Sonća.

A sonce lahidne i spivčutlyve, jak ostanńe pryčastja. Jak včorašńa ljubov – šče tepla, ta vže nežyva. Sonce i povnyj štylj nebesnoji blakyti, z hlybyn jakoji dolynaje poklyk dalekoji domivky.

Tak, takoju je osiń u čarivnij krajini, jakoji nemaje.
Zolota osiń mojeji Vitčyzny.

***

Vona ne ljubytj zmerzljuhiv i ljuzakiv. Jiji dratujutj divčači veresky i hlopjači rehoty.
Vona blahoslovytj bazarnyj ljud, ščo slavytj jiji dary: suhi bili hryby i mokri volosjki horihy, červonoščoki jabka i žovtopuzi harbuzy.

Vona poblažlyva do poetiv i patronuje filosofam.
Jiji oferta ce rozstavleni do hry šachy i teplyj grzaniec iz zapahom cynamonu.
Romantyčnyj jazz i ekspresyvnyj taneć sviččynych tinej u temnij kimnati – ne v rytm došču na pidvikonni.

Vona ohortaje naš svit jedynoju siroju barvoju, ščob viddilyty joho vid inšych vsesvitiv. Aby vony ne zavažaly nam sluhaty, jak viter hortaje požovkli lystky našoji pamjati.

Vona daje nam biljše, niž nedodaje. Vona ščedra. Ale tiljky dlja svojih – tyh, hto narodyv sja v nij i z neju vyris.

Tak, vona taka – holodna osiń Halyčyny.
Čarivnoji krajiny, jakoji nemaje.

***

Ce požovkle lystja mohlo b peretvoryty sja na naše narodne zoloto, jakby my buly narodom hidnym joho.

Ce žovtneve nebo mohlo b zrobyty sja našym najtyhišym okeanom žyvoji vody, jakoji tak brakuje u našomu kraji, jakščo b my buly dostatnio žyvymy.

Ce žovtneve sonce mohlo b znovu staty našym Bohom, jakby my šukaly sobi Boha.

Cja žovtneva tyša mohla b staty muzykoju našoji liturgiji, jakby my ne buly takymy sujetnymy.

Cja osinnja depresija oplodotvorylaś by vysokoju poezijeju, jakby pivnična zyma ne zabyrala nam nadiju.

Jakby my ne buly veresnevymy beńkartamy, vona mohla b znovu staty našoju batjkivščynoju –
Cja žovtneva Halyčyna, prekrasna krajina, jakoji nemaje.

***

Mala batjkivščyna
zvučytj jak kpyna
nema v Batjkivščyny rozmiriv
Vitčyzna žyve u našomu serci, isnuje v duši i v rozumi

Ce D.O.M. dlja Rodyny – pomerlych j žyvych
i nyni, i zavtra, j naviky
nemaje v Ljudej Batjkivščyn malyh
Je prosto sercia nevelyki

***

  • FaceBook коментарі

в 16:21
Если у вас на работе или дома заблокирован доступ к этому или любому другому сайту, или вы просто не хотите оставлять следы в интернете Используйте tor браузер для windows на русском он обходит все возможные блокировки провайдеров и обеспечивает анонимность. скачать браузер tor на русском бесплатно https://tor-browser-vpn.ru/
-
  • Подобається
  • 0